خردمندی نکته سنج فرموده است: «دو چیز در دنیا به انسان تجربه می آموزد: یکی روزگار و دیگری آموزگار. روزگار به قیمت زندگیت و آموزگار به قیمت زندگیش ...».
به گزارش روابط عمومی فدراسیون کشتی، در آستانه روزهای 11 و 12 اردیبهشت، روز بزرگداشت مقام ارجمند کارگر و معلم قرار داریم. در تمام تمدن های اثرگذار و راه گشای تاریخ بشر، علم و دانش و تولیدگران و گسترش دهندگان آن یعنی قشرهای زحمت کش و آموزگاران و مربیان فرهیخته، همراه و همگام با دیگر قشرها و لایه های اجتماعی از مهم ترین ستون های اصلی و استوار و محور توسعه و پیشرفت جامعه بوده و خواهند بود.
این شخصیت اثرگذار و بسیار تعیین کننده است که جایگاه اجتماعی کارگر، آموزگار یا معلم و استاد و مربی را در جامعه خردمند و اندیشمند، بسیار ارزشمند و قابل احترام ساخته است.
در گاهنبارها و روزشمارهای ایران باستان و دیگر تمدن ها نیز نیروهای ایزدی و نیکوسرشت و گاهبان های نیکی و خرمی، جایگاهی مردمی  زندگانی بخش دارند.
این سنت و آیین نیکو، متناسب با شرایط زندگی اجتماعی و نگرش و جایگاه فرهنگی و ارزشی مردم کشورها در حال گسترش است. اما گزینش و بزرگ داشت مناسبت ها تنها این نیست که چند روزی از سال به فکر حفظ محیط زیست و پاکیزگی طبیعت و پاک سازی کوهستان ها و بزرگ داشت روز مادر یا پدر یا روز بهداشت و دیگر نمادهای انسانی تر کردن جامعه ی خود باشیم. مناسبتها یادآور این نکته ی بسیار مهم اند که هیچ-گاه آن ها را فراموش نکنیم.
کم اهمیتی یا به فراموشی سپاری این پدیده های هویت بخش و با طراوت و شاداب کننده ی زندگانی اجتماعی، حتا برای مدت کوتاهی، اختلال ها و زیان های جبران ناپذیر فردی و اجتماعی در پی خواهد داشت. از این دیدگاه، هر روز و هر شب، روز و شب حفظ محیط زیست و پاکیزگی طبیعت، تکریم مقام مادران و پدران، معلمان و پزشکان و کارگران و دیگر قشرهای زندگانی بخش جامعه خواهد بود.
مناسبت ها تحکیم کننده ی همبستگی اجتماعی و نشانه های شادابی و نشاط و پویایی زندگانی ملی و مردمی هستند. این نشانه ها در هر سال به ما هشدار می دهند و از ما پرسش می کنند که در سال های گذشته در این زمینه ها چه کرده ایم و برای آینده چه می خواهیم بکنیم؟
هر ثانیه ی این مناسبت ها، زمان آسیب شناسی عملکرد ما در گذشته و هشدار برای تجدید سازمان و پوشش ضعف ها و برنامه ریزی برای آینده ای پویا است. در غیر این شرایط، خود را گول زده و به کژراه می رویم ...
آموزگاری یا معلمی و مربی گری، پیشه و شیوه ی تمام مصلحان و راهبران اجتماعی مانند پیامبران و امامان است. آموزگار و مربی همچون منبع نوری است که تا آخرین ذرات وجودش تا پای جان، روشنایی بخش جامعه ی خود است.
از همه مظلوم تر، مربیان ورزش مظلوم کشتی هستند! کشتی در میان مردم شهرها و روستاهای ایران زمین ورزش ملی و افتخارآمیز و ورزش اول رزمگاه های سترگ جهانی و المپیک است. این ورزش است که همراه با چند
رشته ی دیگر مانند وزنه برداری و تکواندو، در آوردگاه های بزرگ جهانی، از غرور ملی مردم ایران زمین پاسداری می کند و به آن ها شادمانی می بخشد.
در آوردگاه های بزرگ، مسوولان فدراسیون کشتی، مربیان و کشتی گیران، وظیفه ی «باستانی و سنتی!» خود می دانند که بزرگی کنند و افتخار بیافرینند و فضایی برای شادی مردم فراهم سازند.
به جایگاه معلمی و مربی گری افتخار کرده و ادای احترام می کنیم. یاد استادان و مربیان و آموزگارانی مانند استاد امیر حمیدی، دکتر سیدضیاء معینی، حسین معدنی و ... که شرافتمندانه زیستند و بزرگی کردند و مظلومانه درگذشتند گرامی می داریم. برای کلیه معلمان و استادان و مربیان و زحمت کشان ورزش که در جدال و مبارزه ی بی امان با بیماری هستند مانند استاد سید محمد خادم حقیقت، کیومرث ابوالملوکی، سیدجواد رفوگر، تورج لارودی بهرام مشتاقی، عطا بهمنش، ناصر گیوه چی، رضا قلیچ خانی و ... خالصانه و صمیمانه آرزوی سلامت و نشاط می کنیم.
به مناسبت بزرگ داشت روزهای کارگر و معلم، به تمام کارگران، معلمان و مربیان شریف و زندگی بخش جامعه به ویژه مربیان کشتی سراسر کشور، کلیه ی کادرهای فنی، سرمربیان و مربیان کادرهای پزشکی و تدارکاتی تیم های ملی و کارگران و زحمت کشان خانه های کشتی کشور تبریک گفته و برای آن ها آرزوی سلامت و نشاط و سرفرازی در خدمت به مردم و انجام وظیفه ی ملی و میهنی خود را داریم.
هر روز و هرماه، هر فصل و هر سال و همیشه، هنگام و زمان تجلیل و پاسداشت از مقم زحمت کشان جامعه مانند کارگران و معلمان و آموزگاران و مربیان است.
همیشه و پیوسته این هنگام و زمان را به شایستگی گرامی بداریم ... چنین باد!.